از اوکرائین صدای قبرستان می آید!

مگر قبرستان هم صدا دارد؟

آری قبرستان صدای بلندی دارد, صدایی که طول موج آن به قدری بلند است که گوشهای معمولی این صدا را نمی شنوند زیرا انسانها قادرند فقط صداهایی با طول موج معینی را بشنوند.

وقتی در یک جامعه تحولی رخ میدهد , هیچگاه تمام افراد جامعه یک سخن و یک نظر ندارند بلکه بصورت طبیعی دو دستگی و چند دستگی در آن جامعه رخ میدهد و افراد نظرات مختلفی را ارائه میکنند. اما زمانی که خفقان در جامعه حاکم میگردد, ظاهراً در آن جامعه یک دستگی و یک صدایی دیده می شود و این خود صدای قبرستان است که در آن فقط یک نظر و یک صدا بلند است.

در یک جامعه دموکراتیک هزاران انسان به میدان می آیند و فریاد برائت سر میدهند اما در آن میان یک نفر میکروفون را بدست می گیرد و با استفاده از آزادی بیان فریادی خلاف فریاد دیگران سر میدهد, کسانی که از دور نظاره گر جمعیت انبوه هستند صدای جمعیت را به وضوح نمی شنوند و فقط نجواهایی از آنان به گوش میرسد در حالی که صدای یک نفر که میکروفون بدست دارد بصورت واضح از بلندگوها پخش میشود و قابل شنیدن است , برای ناظر بیرونی اینگونه به نظر میرسد که همه آن هزاران نفر دارند همین سخنانی را میگویند که آن یک نفر از میکروفون فریاد میزند و اینگونه است در نظام دموکراتیک حقایق وارونه جلوه میکند و این هنر رسانه در دموکراسی است.

ما در اوکراین میشنویم که جنگجویان خارجی از سرتاسر دنیا در آنجا به نفع یا به ضرر اوکراین حضور دارند و بخوبی میدانیم در جایی که بیگانگان پیکار میکنند چه جنایات وحشتناکی رخ میدهد اما وقتی این فجایع پنهان میماند و صدایی از آن بیرون نمیشود میتوانیم بفهمیم چه خفقانی در آنجا حکمفرماست و این همان صدای قبرستان است.

ما میدانیم که در اوکراین مردم متفاوت , طرز فکر های متفاوت و زندگی های متفاوتی وجود دارند اما وقتی صداهای متفاوتی را نمی شنویم به این معناست که در آنجا صداهای مخالف خفه میشوند و این همان صدای قبرستان است و عده ای میکروفون ها را بدست گرفته اند و تنها صدای خودشان را به گوش جهان میرسانند.

وقتی ما کلیپ سرباز معترض را می بینیم که در مقابل زلنسکی ایستاده و به جنگ اعتراض میکند و از او میخواهد که از جنگ ویرانگر منصرف شود و راه گفتگو را در پیش بگیرد و سپس هیچگاه کسی به سراغ آن سرباز نمیرود و از او خبری نمی شود , چه کسی میداند آن سرباز در کجای جبهه از پشت تیر خورد یا در کدام محکمه نظامی به تیرباران محکوم شده است؟ این همان صدای بلند قبرستان است.

وقتی در یک کشور پیشرفته و مدرن با داشتن هزاران متفکر و نویسنده و دانشمند و .... همه صدا ها تبدیل به صدای یک دلقک میشود به خوبی میتوان درک کرد که این صدای بلند قبرستان است.

در دنیای دموکراسی , مهمترین ابزار جنگ سرمایه دار و دیکتاتور رسانه است و در جنگ رسانه ای هم غول های رسانه ای با سرمایه گذاری های سرسام آور فرماندهان جنگ و در خدمت سرمایه دار هستند و رسانه های کوچکتر سربازان این جنگ هستند , در جنگ فرماندهان تصمیم گیرنده و طراح جنگ هستند و به سرباز القاء میکنند که شجاعت آنان فقط و فقط سربازی است و آنان بوجود آمده اند تا سر را در راه اهدافی که آنان تعیین میکنند ببازند. در جنگ هرگز سرباز حق تصمیم گیری ندارد و مکلف است دستورات را اجراء کند. آنان حق ندارند به تصمیم خود پیشروی و یا عقب نشینی کنند.

در جنگ رسانه ای لازم نیست گلوی کسی را که فریاد میزند خفه کنی بلکه کافیست تریبون را در اختیار کسی که موافق توست بگذاری تا آنچه را که تو میخواهی به ناظران القاء کند نه آنچه را که در حقیقت جریان دارد.

در جنگ رسانه ای لازم نیست دروغ بگویی بلکه کافیست تمام راست ها را بازگو نکنی و آنگونه راست ها را تقطیع کرده و به خورد شنونده بدهی تا چیزی را که تو میخواهی او بفهمد.

سرنوشت جنگهای امروزی را میدان نبرد نه بلکه رسانه ها تعیین میکنند و مخالفین دیکتاتوری سرمایه داری تا هنوز هم این ابزار جنگ را درست نمی شناسند و پدافندی علیه آن ندارند پس چگونه باید توقع داشت که مخالفین دیکتاتوری سرمایه بتوانند حریف خوبی برای آن باشند؟

هنگامی که هزاران گلوی خفه شده و صدای در حنجره مانده را در زیر چکمه های نظام دموکراسی سرمایه و دیکتاتوری نوین جهانی می بینی به خوبی در می یابی که هنوز جنگ بین انسان و دیکتاتوری نظام سرمایه یک جنگ نابرابر و یک رقابت محکوم به شکست است.

باید درک کرد که دلقک ها و کسانی که بنام سلبریتی که کنترل ذهن جوامع را بدست خود گرفته اند در حالی که هیچ درک درستی از جامعه و نیاز های واقعی آن ندارند و خود بازیچه دست سرمایه داران هستند جوامع را به کدام سمت میبرند و چگونه در نظام برده داری جدید انسانها را برده سرمایه نگه میدارند. و تریبون ها را در اختیار خود میگیرند در حجالی که صدای متفکران آزاده فقط بعد از مرگ شان بصورت تقطیع شده و انحراف یافته آن به گوش مردم خواهد رسید. این است جنگ نیابتی رسانه با انسانیت.